🧣Co to jest Cuffing season?

Skąd wzięło się to określenie

Pochodzi od angielskiego cuff, czyli kajdanek: być do kogoś przypiętym. Nazwa jest nowa, samo zjawisko znacznie starsze. Zmienia się czas, ciemno robi się wcześnie, życie towarzyskie przenosi się do środka, a kalendarz zapełnia się okazjami, na których przyjście samemu jest już wydarzeniem. Chcieć w listopadzie mieć kogoś obok to nie wada charakteru, tylko pora roku o dużej sile ciążenia.

Druga połowa tego wzoru to wiosna. Wieczory się rozjaśniają, plany wychodzą na zewnątrz, a związkowi zbudowanemu głównie na pogodzie i wygodzie kończą się powody. To tendencja, a nie wyrok na kimkolwiek: mnóstwo osób poznaje się w listopadzie i po latach nadal jest razem. Opisujemy porę roku, nie twój związek.

Po czym to poznasz

• Zainteresowanie pojawiło się razem z chłodem. Ktoś nieuchwytny przez całe lato nagle pisze co wieczór.
• Wszystko dzieje się w czterech ścianach. Żadnego dnia, żadnych znajomych, żadnych planów z innymi ludźmi.
• Po świętach nie ma nic w kalendarzu. Rozmowy o przyszłości urywają się na konkretnej dacie.
• Zapał stygnie, kiedy się ociepla. Odpowiedzi robią się krótsze, im dłuższe stają się wieczory.

Co można z tym zrobić

Zapytaj wcześnie i wprost, czego ta osoba szuka. Wystarczy jedno zdanie: to nie przesłuchanie, a ta sama odpowiedź w drugim tygodniu jest warta znacznie więcej niż w czwartym miesiącu. Potem patrz na to, co trafia do kalendarza, a nie na to, co zostaje powiedziane: plan za dnia, poznanie znajomych, coś zarezerwowanego za trzy tygodnie. I nie kończ czegoś dobrego przez teorię o kalendarzu — po prostu zapytaj.

Nie ma nic złego w chęci przetrwania jednej zimy z kimś, dopóki oboje wiedzą, że taka jest umowa. Prawie cała szkoda bierze się z rozjazdu oczekiwań, a nie z sezonowości: jedna osoba wybiera partnera, druga wybiera kilka miesięcy. Powiedziane głośno w październiku, jest to układ, który działa. Odkryte w marcu, jest to zły koniec.

← Wszystkie hasła